замкнувшись в мыслях и образах

ՌԴ հայություն VS Հայաստան

Ռուբեն Վարդանյանի ելույթը վարչապետի հետ հանդիպման ժամանակ ուշագրավ էր նրանով, որ նա փորձեց իրեն վեր դասել վարչապետից, ինչը նույնիսկ վատ երազում չէր կարող անել նախորդ վարչապետների ժամանակ: Ինչն էր դրա պատճառը, սեփական էգոն, ինչ որ դժգոհություն, թե հստակ ծրագրված ակտ:

Եթե առաջարկում է խոսել նաեւ անհարմար բաներից, խնդրեմ:
Բայց թող նշի, թե անհարմար բաներ ասելու հնարավորությունը նոր է ընձեռնվել, ասի որ նախորդ իշխանության ժամանակ ինքը ծպտուն չէր կարող հանել նույն թեմաներով, այն էլ հրապարակային:
Բայց տես, չէ, առանց ամաչելու այնպես է խոսում, թե ինքը միշտ էլ այդպիսի հարցեր բարձրացրել, ինչը իհարկե այդպես չէ:

Իսկ ինչու ռուսերեն: Երեւանում ծնված մեծացած, Հայաստանի հետ մշտական կապեր ունեցող մարդը, հայազգիների հավաքում, Հայաստանի ղեկավարին հարց է տալիս ռուսերեն:

Ինչու? Իր լավ ռուսերենն է ցույց տալիս: Չէ, Արա Արբրահամյանից շատ հեռու չի գնացել:
Չէ, ինքը ուզում է ցույց տալ, թե որ երկիրն է ներկայացնում եւ խոսում է տան տիրոջ տոնով, եւ ուղղում է իր խոսքը մեկ այլ լսարանի, ռուսական: Որ ցույց տա, որ ինքը ով է եւ ում կողմից է, որ կասկած էլ չմնա: Չմնաց:

Իսկ ինչ՞ու է ակնարկում ՌԴ երկու միլիոննանոց հայ համայնքը: Սա սադր՞անք է, թե շանտաժ:
Ինչ՞ու է մենք պետք է իրենց ճակատագիրը ավելի կարեւոր համարենք մեր պետական շահից: Իրենք իրենց ընտրությունը կատարել են՝ ապրել մի երկրում, որտեղ նրանց կարող են պատժել իրենց հայրենիքում տեղի ունեցածի համար: Այդ մտավախությունը իհարկե չունեն ԱՄՆ եւ Եվրոպայի մեր համայնքների ներկայացուցիչները:
Իսկ Ռուբեն Վարդանյանը ունի:
ՀՀ քաղաքացիները չպետք է իրենց երկրի ճակատագիրը որոշելիս կախված լինեն այլ երկների քաղաքացիների շահերից:

Իսկ ինչու է ինքը, տնտեսագետ, նախորոք պատրաստված, բանկային տոկոսադրույքի մասին հարց է տալիս վարչապետին: Ուզում է ցույց տալ իր մտահոգությ՞ունը, թե ինտելեկտը:
Իհարկե, ոչ: Ուզում էր Նիկոլին բռնացնել, սակայն ինքը ընկավ թակարդի մեջ: Ասա թե, մեծ բանկ ունես, 4-5% միջոցներ ես վերցնում, 14% վարկ ես տալիս: Դե իջեցրու քո բանկում տոկոսադրույքը, ԿԲ-ին մի սպասի: Այդ էլ չեղավ, փող է սիրում:

Իսկ ինչու է իր եւ իր նմանների ներդրողի դառը ճակատագրից է բողոքում: Թե ինչքան տալիս ենք, ասում են, էլի տվեք:
Իսկ ինչ էր ուզում ասեին, արձան էր ուզում Նժդեհի կողքին, իր անունով փողոց թե շաբաթվա օր: Ներդրման համ՞ար:
Չէ, վարորդ կանգնի, իջնող կա:
Պարոնայք: Ներդրումը՝ դա բիզնես է, շահույթ ստանալու նպատակով:

Էդ իր որ մի ներդրումն է եղել բարեգործական:
Ասում են, թե ճոպանուղի է սարքել մեզ համար, ամենալավը աշխարհում: Հասկացանք, բայց դե տոմս է վաճառում, ձրի չի փողնում, ոչ մեկի էլ չի նվիրել, իր սեփականությունն է:
Ասում են, թե այդ ճոպանուղին իր ներկայությամբ Հայաստանին լավ համբավ է ստեղծում, տուրիստներ են գալիս: Մի րոպե, Marriott էլ է ստեղծում, HSBC էլ, BurgerKing էլ: Դե որն է տարբերությունը:

Չէ իսկ ինքը UWC դպրոցն է ստեղծել, Հայաստանի համբավն է բարձրանում, սովորելու համար տալիս է զեղչեր եւ կրթաթոշակներ:
Եւ ի՞նչ: Լավ է արել ստեղծել է: UWC ամբողջ աշխարհում դա նորմալ բիզնես պրոեկտ է: Համբավի համար նույնն են անում Marriott, HSBC, Radisson: Ինքը ինչքան ձեղչ ու կրթարոշակ է տալիս ՀՀ քաղաքացիներին` տաս այդքան տալիս է օտարերկրյա ուսանողներին: Մի գուցե ավելի լավ է նրանք խոսեն, ոչ թե մենք:
Ավրորա մրցանակն է ստեղծել, Կլունիին է բերել: Մի րոպե , մ՞եզ համար, թե ավելի շատ իր սեփական փառասիրության:

Բացի դրանից մեզ համար Ամուլսարի հանք է կազմակերպել կամ օժանդակել: Այ դրա համար գրան մերսի:
#մշտադիտանցում

Latest from Armenian

Paix aux chaumières, guerre aux châteaux

Կենտրոնացված տնտեսություն թէ ազատ լիբերալ զարգացում: Այս հարցն է պետք տալ, տնտեսական հեղափոխությունից
Перейти к началу